Afgelopen week brachten we een bezoek aan de stad Groningen. Via de afsluitdijk, storm en hoge waterstand trotserend. 
We hebben een kleine twee dagen de tijd; dat voelt als een Japanner die in een week Europa doet. De Martinitoren is gesloten. Te veel wind. Dat scheelt weer een paar uur. Jammer voor de kinderen, dat wel. 

Dan het Groninger Museum. Dat is toch nog wel open? 
Onderweg een tweedehands zaakje in. Mijn oog valt op een schoenendoos met oude ansichtkaarten. De meeste kaarten zijn aan de achterzijde voorzien van zeer persoonlijke, doorgaans hoffelijk geformuleerde wensen en berichten. Waar te beginnen in deze schatkist? Random of toch op volgorde? De tijd is beperkt. Dan maar op goed geluk. 

Tien cent kostte het verzenden van de kaart die is afgestempeld in Apeldoorn. Adrie schrijft de kaart en heeft karbonade gegeten. Zijn vrouw Jo is ‘thans aan de afwas’ en hij heeft blijkbaar niet de behoefte gevoeld Jo daarbij te helpen. Nee, hij schrijft in prachtige krulletters de kaart aan Koos. Koos is jarig en woont in Amsterdam. In de Egidiusstraat. Komen zij misschien ook uit Amsterdam? Het is duidelijk dat ze op vakantie zijn. 

En dan de kaart van Henkie Scheerman uit Zeddam aan zijn oom in Soest. De kaart is bij oom goed aangekomen en oom (of tante?) heeft de moeite genomen de kaart ergens op te prikken. Het gaatje is nog te zien, netjes aan de bovenkant in het midden. Een geruststellende gedachte. 

Hoe komen deze kaarten in vredesnaam in Groningen terecht? Wat zouden de auteurs ervan vinden dat hun kaarten na 60 jaar voor 25 eurocent in een winkel te koop worden aangeboden en door onbekenden worden gelezen? En waar zijn mijn gelukwensen die ik vorige week digitaal heb verstuurd over 60 jaar? 

Het Groninger Museum is open, het water staat tot een paar centimeter onder de ramen. We hebben genoten van tijdloze kunst.

Er wordt heden gedebatteerd over economische, sociale en culturele vraagstukken. We zijn vooral een beetje angstig geworden voor invloeden van buitenaf. Wij zijn kritisch en leren onze kinderen ook kritisch te zijn. Houwen zo. Ik weet alleen nooit zo goed waar ‘buitenaf’ begint.

In het alledaags leven valt er ondertussen ook veel te beleven. Neem nou de reis naar mijn schoonmoeder (van de randstad naar Zuid Limburg) om samen met Sint en familie het nationale feest te vieren. Dezelfde Sint als vorig jaar, dus dat komt wel goed. Sint heeft duidelijk een zachte G. Zo knap hoe snel hij inburgert. Wat mij betreft begint het feest al op de snelweg A9, nabij Badhoevedorp. Er rijden massa’s vrachtauto’s uit Oost Europese en andere ‘buitenaf’ landen. De cabine en het canvas van de aanhangers worden versierd met prachtige logo’s die het thema transport moeten verbeelden. Wij in het westen kunnen er ook wat van, dat zal ik niet ontkennen. Maar deze grafische verbeeldingen zijn in het algemeen totaal niet geremd door enige kennis van vormgeving en worden extra exotisch door de onleesbare teksten. Ik meen het als ik zeg dat ik er nog wat van kan leren. Op het stukje snelweg bij Utrecht, waar ik 130 mag rijden (dat hebben we met z’n allen toch mooi voor elkaar gekregen), komt mijn teller niet boven de 80. Even achter een vrachtwagen uit Estland blijven hangen en inspiratie opdoen. De volgende reis neem ik mijn camera mee. 

Deze foto is genomen vlak na een kritische vraag van mijn dochter betreffende de Spaanse economie…

Het was prettig wonen in Betondorp, hoewel de naam anders doet vermoeden. Het tuindorp in Amsterdam Oost is in één keer ontworpen en gebouwd in de jaren 20 van de vorige eeuw. Er zijn een aantal typen huizen. De meeste opgetrokken uit beton. Verschillende bouwtechnieken zijn ontwikkeld en toegepast. De strakke vormen en het feit dat de woningbouwvereniging de kleuren van de deuren en ramen dicteerde, bepaalde het ritme. Dat vond ik eigenlijk wel mooi. 
Daar waren niet alle bewoners het mee eens. Men sarde mij met het aanbrengen van foeilelijke buitenlampjes, zonweringen met sierflapjes, vijvertjes en kabouters. Om iets persoonlijks aan de openbare ruimte toe te voegen, zo besefte ik later. 

Dit moet gestopt worden, dacht ik regelmatig tijdens mijn dagelijkse wandelingen van en naar de lagere school. Maar hoe kon ik mijn opstand het beste vorm geven? 
Niet ver van mijn ouderlijk huis had een bejaarde man een zelf geknutselde molen in zijn voortuintje geplaatst. Met trots liet hij het eindresultaat zien en vroeg wat ik er van vond. Mijn afkeuring uitspreken leek mij als elfjarige niet sociaal wenselijk. En wie ben ik om de levensvreugde te bederven van een gemotiveerde bejaarde die zich een paar maanden in de schuur in het zweet heeft gewerkt? Een dilemma. Mijn opstand heb ik na deze ontmoeting dan ook uitgesteld.

Tijdens mijn werk neem ik regelmatig de communicatie en de daarbij behorende middelen van een bedrijf of organisatie onder de loep. Tijdens dit proces blijkt dat bestaande communicatiemiddelen moeten verdwijnen en plaats moeten maken voor nieuwe. Ook daar kom ik geregeld goedbedoelde ‘molentjes’ van medewerkers tegen. De ervaring leert dat je zonder draagvlak van de medewerkers de in- en externe communicatiemiddelen niet op een hoger peil kan krijgen en vooral houden. De mensen die de molentjes bouwen zijn juist vaak de gemotiveerde mensen waar je nog veel aan kan hebben bij de invoering van een nieuw product of huisstijl. Overleggen en gebruik maken van hun expertise is dus het devies. En vaak verdwijnen de molentjes dan naar de achtertuin zonder dat ik het heb hoeven vragen.

Mocht je Luik alleen vanaf de snelweg kennen, dan is het een aanrader om de binnenstad te bezoeken. Een levendige stad met veel kathedralen en musea, bijzondere architectuur. Eigenlijk te veel bijzondere architectuur om te kunnen onderhouden. Naast de vele renovatieprojecten en een aantal nieuwbouwprojecten in de binnenstad (die het bezichtigen meer dan waard zijn) staat nog genoeg cultuurgoed te wachten op aandacht. Pijnlijk en daarom juist mooi om naar te kijken. Een stad met contrasten; prachtig, lelijk, mooi van lelijkheid, onderhouden, slecht onderhouden.

Toilet in het Museum voor moderne en hedendaagse kunst

Regelmatig gingen mijn broer, oma en ik een hele dag treinen. Werkelijk overal in Nederland geweest. Onderweg was ik gefascineerd door eindigende stukjes grond. Strookjes land, meestal eindigend in een taartpunt. Vaak liggen ze er nutteloos bij. Want wat voor bestemming moet je dit geven? Het kan een restvorm zijn van een Y-splitsing van wegen, of ontstaan door een onhandige indeling van percelen, of een beekje dat zich niets aantrekt van een efficiënte indeling van het landschap. Het is vaak een sputterend onhandig einde. Soms krijgen de laatste meters een praktische bestemming, zoals een lantarenpaal, bord of moestuintje.
Beginnende stukjes zijn niet aan de orde, want tijdens het speuren achter het raam van de rijdende trein komen beginnende stukjes grond heel plotseling en gaan te snel voorbij.
Op Google Earth kan ik het ook niet laten. Mijn ogen blijven haken aan potentiëel interessante restvormpjes. En dan moet ik even inzoomen en hopen dat Google dicht in de buurt foto’s heeft gemaakt.

Toch gaat er niets boven de rijdende trein. Dan gaat het lekker snel voorbij en op naar de volgende verassing.

Het is niet eenvoudig een tijdloos en helder symbool te ontwikkelen voor apparaten die je kan inzetten voor communicatie. Hoe ziet het volgende symbool er uit na het Jobs-tijdperk? En hoe lang moeten we er op wachten? Wij zijn benieuwd.

Een interessant bedrijf uit het boek ‘waar gaat het eigenlijk over’ dat we maakten voor Syntens: GreenGraffiti®. Duurzame communicatie in het straatbeeld.

Met behulp van een sjabloon, schoon water en een hogedrukspuit worden reclameboodschappen aangebracht op stoep of straat. 
Wanneer het bestaande vuil is verwijderd ontstaat een opvallende communicatieboodschap. Geen verf, folie, papier of inkt en nauwelijks afval! De boodschap is duidelijk: Clean is Green. www.greengraffiti.com

Dat de Nieuwe Gracht in Haarlem een broedplaats is voor creativiteit bleek ook afgelopen woensdag, 17 november.

Ineens maakte ons pand deel uit van de filmset van NEONLETTERS van Jeroen van Koningsbrugge en Dennis van de Ven. In deze scene wordt schrijver Kader Sinouh geïnterviewd over zijn nieuwste boek: Vlees op ziel.

Voor de hele uitzending (aflevering ‘de boekwinkel’) kijk op: AVRO Neon Letters