Regelmatig gingen mijn broer, oma en ik een hele dag treinen. Werkelijk overal in Nederland geweest. Onderweg was ik gefascineerd door eindigende stukjes grond. Strookjes land, meestal eindigend in een taartpunt. Vaak liggen ze er nutteloos bij. Want wat voor bestemming moet je dit geven? Het kan een restvorm zijn van een Y-splitsing van wegen, of ontstaan door een onhandige indeling van percelen, of een beekje dat zich niets aantrekt van een efficiënte indeling van het landschap. Het is vaak een sputterend onhandig einde. Soms krijgen de laatste meters een praktische bestemming, zoals een lantarenpaal, bord of moestuintje.
Beginnende stukjes zijn niet aan de orde, want tijdens het speuren achter het raam van de rijdende trein komen beginnende stukjes grond heel plotseling en gaan te snel voorbij.
Op Google Earth kan ik het ook niet laten. Mijn ogen blijven haken aan potentiëel interessante restvormpjes. En dan moet ik even inzoomen en hopen dat Google dicht in de buurt foto’s heeft gemaakt.

Toch gaat er niets boven de rijdende trein. Dan gaat het lekker snel voorbij en op naar de volgende verassing.